درود بر روح بلند کوهستان سپاس بر بیدلان شیدایش     جمعه بیست و پنجم اسفند ماه سال یگهزار و سیصد و نود و شش         سیزدهمین سال حضور و صعودهای پی در پی به توچال              قله عشق که از بهمن ماه سال یگهزار و سیصد و نود و سه   &

        هر صبح با بیدار شدن خورشید          بدنبال تو می آیم             و در انتظاری دور در سنگ فرش خیالم              تصویری از نگاهت نقش می بندد  &

       برای شناخت بیشتر خود به گردش ایام نظر کنید         به روزها شبها فصلها و سالهایی که به سرعت برق           میگذرد و آثار آنرا بخوبی میتوانیم در چهره امان مشاهده            کنیم حتی اگر با آینه قهر باشیم در زلالی ی نگاه آب که              لحظه به لحظه شور و جوانی امان کنار میرود و ضعف و پیری   ...

چه دعای زیبا و باشکوهی بود که پیران قدیم در بدرقه ی جوانان دیارشان می کردند جوان عاقبت بخیر شوی چه پر معناست این کلام و باید با آب طلا نوشت و بر سر در تمام کوچه ها و خیابانهای شهرها آویزان کرد درست است اینکه عمر به سرعت برق در گذر است ولی گاهی طولانی و سخت میشود در دادگاهی که قاضی و هیئت منصفه و حضا...

گاهی سکوت باشکوهترین سخنرانی و عاشقانه ترین متن است هنگامی که احساس کردید مهربانی اتان مورد آزار قرار گرفته بی هیچ عکس العملی خود را به سکوت برسانید و در انتهای آرامش سکوت دوباره به خود بازگردید............

مانده ام حیران مریضی ام شده پروانه ای نام دردم به چه زیبا بوده و افسانه ای گر چه میسوزم چو شمعی باز شوقم بودن است تا خدا هست عشق هست و بال پرواز از من است یاری ام ده مهربان من عاشق پروانه ام درد من پروانه ای اما درون خانه ام میکشد ذهنم مرا تا انتهای قله ها وسعت زیبائی ی زیبا پرستان رها

برای تنهائی اتان هزینه کنید هر چند که سخت ودشوار باشد تمرین کنید تنهائی را و اجازه ندهید حریم امن و آرام بخش درونتان را کسی بشکند برای خود گوشه ای دنج داشته باشید و به انسانها اندازه ی شخصیتشان احترام بگذارید به کسی اعتماد نکنید و پیمان اخوت نبندید بسیاری از انسانها دوستی و دوست داشتنهایشان برای لحظ...

تاریخ تو کوچکی یا ما؟ تو سقوط کرده ای یا ما؟ تو دروغی یا ما؟ مگر میشود تو را سانسور کرد و در لا به لای کتابها و چاپهای کلیشه ای و تکراری پیچید و محو نمود؟ مگر رومیان تمدنشان را مصریان اهرامشان را و چینی یان دیوار چینشان را نادیده میگیرند که ما تاریخمان را نادیده بگیریم و از کنارش بسادگی رد شویم؟ تار...

چه سخت است دل کندن و دور شدن از تو و چه غم انگیز است جدا شدن از سالهای سال با تو بودن و با تو در هوای بی صدای زمان نفس کشیدن و عادت کردن و پیوند زدن اشکها و لبخندها داشتن ها و نداشتن ها و چه رنج آور است گذر از تو و ماندن بی تو در سکوت بهت زده ی قلم ولی زندگی جاری است همچون آبشارهاری پاک و زلال و ادا...

نوشتن حس میخواهد لحظه ای ناب و ساعتی دلنشین تا قلم بر سپیدی ی ورق گردش کند و نقشی شود رویائی و سازی گردد شنیدنی که غمگین ترین دلها به سازش کوک شوند زمانی فرا میرسد که متوجه میشوید هیچ سازی قشنگتر و بهتر از مهربانی نیست و مهربانی تنها سازی است که جهان را به رقص در خواهد آورد...........

برای شناخت بیشتر خود به گردش ایام نظر کنید به روزها شبها فصلها و سالهایی که به سرعت برق میگذرد و آثار آنرا بخوبی میتوانیم در چهره امان مشاهده کنیم حتی اگر با آینه قهر باشیم در زلالی ی نگاه آب که لحظه به لحظه شور و جوانی امان کنار میرود و ضعف و پیری جایش را میگیرد و باید چشم انتظار خاک باشیم با دیدن ...

با عاطفه بهم نگاه کنیم تا مهربان شویم مهربان که شدیم بخشنده خواهیم شد بخشنده که شدیم گذشت خواهیم کرد گذشت که کردیم آرام خواهیم شد آرام که شدیم اندیشه خواهیم کرد اندیشه که کردیم دانا خواهیم شد دانا که شدیم بی نیاز خواهیم شد بی نیاز که شدیم به کمال خواهیم رسید به کمال که رسیدیم از زندگی لذت خواهیم برد...

بگذار قیمت پیدا کنی تا قیمت پیدا نکردی آفتابی نشو فقط چیزهای قیمتی ارزشمندند آنهم قیمتی که بهایش را نتوانند بپردازند آنگاه بر آسمان قلبت بنویس فروشی نیست....

تنها ترس از تنهایی است که نگرانمان ساخته و وادارمان میکند برای لحظه ای هر چند اندک از غرق شدن خیالی امان در مردابهای ذهنی به هر علف هرزی چنگ اندازی کنیم؟ تنهایی پلی است محکم و ماندگار برای رسیدن بخود پس باشجاعت از آن عبور کن و مانند برکه ای آرام که در دور دستها تنها حبابهای کوچکش گه گاهی سکوت پر معن...

این کوهستان است که به من شکل میدهد و معنا می بخشد نه آدمها پس تا هستم تلاش میکنم برای رسیدن به خود کوهنوردی کنم و کوهنورد باقی بمانم...........

حالمان خوش نیست چون غم میخوریم؟ گاه با هم گاه بی هم میخوریم؟ حالمان خوب است را باور مکن؟؟؟ بارمان غم هست کم کم میخوریم؟؟؟ تسلیت میگویم به خانواده محترم آتش نشانان و جان باختگان حادثه دردناگ و تآسف انگیز ساختمان پلاسکو ی

برف می بارد بر ایوان خانه ام اشتباه گفتم؟ایوان صاحبخانه ام دانه دانه چون الماسهای سپید چه بخشنده است آسمان اهالی بیدار شوید؟من در شهر خود ثروتمند شدم و دیگر مجبور نیستم از الاغهای زبان بسته ام که بر کوله ام سوارند کار بکشم؟الماسهایم را میفروشم

صبحها به وقت انتظار در ایستگاه اتوبوس پیرمردی تمیز و اتوکشیده را می دیدم که آهسته تر از مورچه از نگاهم میگذشت و با روزنامه ای در دست که با اشتیاق فراوان به کلمه کلمه خواندنش فکر میکرد مسیر رفته را باز می گشت هیچگاه از خط کشی ی ذهنش خارج نمیشد

لباسی که بر تن کردم عریانی ام را نپوشانده و لختی ام را نگرفته زرق و برق دنیا چشمهایم را خیره کرده و رنگ و لعاب زمین نگاهم را برده؟ پارچه ای میخواهم ازجنس صداقت و راستی تا عریانی ام را بپوشاند و نخی از سادگی که لختی ام را پرده کشد تا بتوانم خود را ببینم واحساس کنم.............

درود بر روح بلند کوهستان سپاس بر بیدلان شیدایش.... باز بهار آمد و سبزه و گل نغمه و شور و حال و عشق بلبل مستی ی دل آمد و حرف ساقی ساغر و می آمد و جام و باقی مخمل سبزش بشود هر هزار زنده کند مرده ی هر بوته زار