که نگرانمان ساخته و وادارمان میکند
برای لحظه ای هر چند اندک از غرق شدن خیالی امان
در مردابهای ذهنی به هر علف هرزی چنگ اندازی کنیم؟
تنهایی پلی است محکم و ماندگار برای رسیدن بخود
پس باشجاعت از آن عبور کن و مانند برکه ای آرام که در
دور دستها تنها حبابهای کوچکش گه گاهی سکوت پر معنایش
را میشکنند شادی کن و لبخند بزن........